Reklama

104 lata temu w Kielcach rodziło się Wojsko Polskie

2018-10-03 08:07

Katarzyna Dobrowolska
Edycja kielecka 40/2018, str. VII

WD
W uroczystościach wzięły udział liczne poczty sztandarowe

Rozkazem Naczelnej Komendy Armii Austriackiej 27 sierpnia 1914 r. oddziały strzeleckie Józefa Piłsudskiego stacjonujące w Kielcach mianowano 1 Pułkiem Piechoty Legionów Polskich. Do pułku zgłosiło się blisko tysiąc ochotników, w tym około 600 rodowitych kielczan. O tym wydarzeniu przypomnieli uczestnicy uroczystości zorganizowanej przez Stowarzyszenie Ochrony Dziedzictwa Narodowego w Kielcach, odbywającej się 9 września w kościele św. Józefa Robotnika. Miały one szczególny charakter w związku z jubileuszem 100. rocznicy odzyskania niepodległości przez Polskę oraz 60-lecia istnienia parafii na Szydłówku.

Podczas Mszy św. w homilii o. Marek Skwarło, kapucyn mówił o wyzwaniach współczesnego patriotyzmu. „Miłować to znaczy pamiętać – powiedział św. Jan Paweł II, nasz kochany Rodak. Zatwardziałość serca, dosłownie skleroza serca – to znaczy nie pamiętam, nie jestem wdzięczny, ale my pamiętamy” – powiedział. – Bóg jest naszym Ojcem a Ojczyzna jest naszą Matką. Dzisiaj jesteśmy wolni, ale pamiętajmy, że wolność jest nam dana ale i zadana, bierzemy odpowiedzialność, aby przekazać ją przyszłym pokoleniom, a dzisiaj wróg jest groźniejszy niż dawniej, bo niewidoczny – tłumaczył i wymieniał, że zagrożeniem jest konsumpcjonizm, relatywizm, i kult sukcesu. Przestrzegał przed kierowaniem się w życiu jedynie wygodą i apelował, by wybierać w codziennym życiu Boga i Jego Dekalog.

Utworzony 27 sierpnia 1914 r. pułk nazywano również kieleckim. – 30 sierpnia niezwykle uroczyście odprawiona została przed kielecką katedrą na pl. Panny Marii pierwsza polowa Msza św. Wojska Polskiego. W uroczystości wzięło udział kilka tysięcy osób. Przy dzwonnicy, na podwyższeniu stał ołtarz przystrojony kwiatami i dywanami. Powyżej umieszczono obraz Matki Bożej Częstochowskiej i wizerunek Orła Białego. Mszę św. celebrował kapelan wojskowy, kapucyn ojciec Kosma Lenczowski, od Krakowa dzielący trudy strzelców – taki obraz złożony z pozostawionych w archiwach wspomnień przedstawił Andrzej Wiatkowski ze Stowarzyszenia Ochrony Dziedzictwa Narodowego w Kielcach.

Reklama

Przysięga wojskowa, którą pułk musiał złożyć cesarzowi Austro-Węgier, odbyła się 5 września 1914 r. na wzgórzach kieleckiego Szydłówka, pomiędzy dzisiejszymi osiedlami Bocianek i Słoneczne Wzgórze. To wydarzenie upamiętnia tablica umieszczona na murach kościoła. Uroczystość zaprzysiężenia poprzedziła msza polowa, celebrowana przez ojca Kosmę i trzech kieleckich księży.

– Do pułku wstąpiła cała orkiestra kieleckiej Straży Ogniowej. Stała się ona orkiestrą wojskową I Brygady Legionów Polskich. Melodia pieśni „My Pierwsza Brygada” to melodia wywodząca się z „Marsza Kieleckiego”, utworu zapisanego w śpiewniku orkiestry pod numerem 10. Autorem melodii był Andrzej Brzuchal-Sikorski, kapelmistrz orkiestry – przypomniał Andrzej Wiatkowski. 10 września 1914 r. pułk wyruszył z Kielc.

Szlak bojowy 1 Pułku Piechoty Legionów Polskich prowadził przez ziemię kielecką, Podhale, Pogórze Karpackie.

Uroczystości odbywały się z udziałem przedstawicieli władz wojewódzkich, samorządowych wszystkich szczebli. służb mundurowych, stowarzyszeń patriotycznych, paamilitarnych. Obecni byli: senator Krzysztof Słoń, wojewodę świętokrzyskiego Agatę Wojtyszek reprezentował Zdzisław Łakomiec, major Andrzej Szostak z Centrum Przygotowań do Misji Zagranicznych, komendant Placówki Straży Granicznej major Grzegorz Otręba, przedstawiciele WKU, Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej, pododdział reprezentacyjny Zakładu Doskonalenia Zawodowego, delegacje z kieleckich szkół, poczty sztandarowe, kombatanci.

Tagi:
legiony

Reklama

Ułani u grobu śp. por. Jana Dłutka

2019-01-02 12:59

Krystyna Smerd
Edycja świdnicka 1/2019, str. II

Ułani ze Stowarzyszenia Kawaleryjskiego im. 14. Pułku Ułanów Jazłowieckich we Wrocławiu pamiętają o spoczywającym na cmentarzu parafialnym przy ul. Przemysłowej w Wałbrzychu śp. por. Janie Dłutku, legioniście, kapelmistrzu, kompozytorze

Ryszard Wyszyński
Kwiaty na grobie kompozytora „Modlitwy Ułana Jazłowieckiego” złożył wojewoda dolnośląski Paweł Hreniak

Wyrazem tej pamięci jest coroczne wspólne nawiedzanie jego grobu, przy którym zapalają świece i oddają legioniście wojskowe honory. Czynią to zawsze przy okazji raportowania Siostrom Niepokalankom w Wałbrzychu w dniu swojego przyjazdu przed oblicze Matki Bożej w wizerunku Pani Jazłowieckiej. W tym roku ich wizyta u grobu śp. por. Jana Dłutka odbyła się 9 grudnia 2018 r. i miała wyjątkową oprawę, bo ułani z wrocławskiego stowarzyszenia, kultywującego tradycje dawnego 14. Pułku Ułanów Jazłowieckich stacjonującego przed II wojną światową we Lwowie, przybyli pod wałbrzyski cmentarz konno. Przy tablicy grobu śp. por. Jana Dłutka zarządzili honorowy posterunek z lancami zwieńczonymi proporcami w barwach pułkowych. A w roku obchodzonej 100. rocznicy odzyskania niepodległości przez Polskę zasłużył sobie na szczególne przypomnienie i naszą dozgonną wdzięczność. Dodajmy, że o por. Janie Dłutku napisaliśmy na łamach „Niedzieli” w wydaniu z 11 listopada 2018 r. W uroczystości organizowanej przez wrocławskie Stowarzyszenie Kawaleryjskie im. 14. Pułku Ułanów Jazłowieckich, któremu przewodniczy prezes Wojciech Błęcki, uczestniczyli też zaproszeni goście, a wśród nich: wojewoda dolnośląski Paweł Hreniak, naczelnik Wydziału upamiętnienia Wojciech Trębacz, zastępca dyrektora IPN Katarzyna Pawlak-Weiss, kombatanci AK z Wrocławia, dyrektor Zespołu Szkół Muzycznych im. Stanisława Moniuszki w Wałbrzychu Krzysztof Brenk i młodzi trębacze z tej szkoły, uczniowie klasy wojskowej Zespołu Szkół nr 4 w Wałbrzychu, mjr Wojska Polskiego Jacek Baran, Zbigniew Sosnowski z Łomnicy – członek stowarzyszenia, opiekun grobu, członkowie Zarządu Stowarzyszenia Przyjaciół Ziemi Drohobyckiej, Koło w Wałbrzychu Irena Froch i Adam Piotrowski, funkcjonariusze Konnej Straży Miejskiej z Wrocławia i Wałbrzycha, mieszkańcy Wałbrzycha. Szczególnym wyrazem hołdu oddanym śp. Janowi Dłutkowi było odegranie przy jego grobie po raz pierwszy zawołania pułkowego, a także pięknej melodii „Modlitwy Ułana Jazłowickiego” – którą on skomponował – przez uczniów: Michała Sapalskiego, Pawła Kowalika oraz Tymona Zaganiacza z Zespołu Szkół Muzycznych im. St. Moniuszki, przygotowanych przez nauczyciela Leszka Tulińskiego. Po sygnale przemawiał wojewoda Paweł Hreniak, który poinformował, że grób por. Jana Dłutka zostaje oznaczony symboliczną tabliczką z napisem „Ojczyzna swemu obrońcy”. Tym aktem Dolny Śląsk włączył się do ogólnopolskiej kampanii oznaczania miejsc pochówków Polaków, którzy sto lat temu walczyli o powstanie i niepodległość Polski, a potem w dwudziestoleciu międzywojennym dbali o jej utrzymanie.

Następnie życiorys por. Jana Dłutka i jego zasługi dla Polski przedstawił Michał Gardziński, ze Stowarzyszenia Kawaleryjskiego 14. Pułku Ułanów Jazłowieckich. Przypomniał, że śp. por. Jan Dłutek przed wybuchem I wojny światowej służył w armii rosyjskiej. Był kapelmistrzem. Do bitwy pod Kaniowem prowadził pluton trębaczy 5. pułku ułanów II Korpusu Polskiego. Był inicjatorem powstania plutonu trębaczy i „Marsza Pułkowego”. Skomponował też melodię pod „Modlitwę Ułana Jazłowieckiego” napisaną przez Władysława Nowackiego, który to z kolei rozpoczął piękną tradycję pielgrzymowania do klasztoru w Jazłowcu. Uczestniczył w wyprawie kijowskiej, w walce o węzeł kolejowy Koziatyn. Wykazał się bohaterstwem, wraz ze swymi trębaczami osłaniał odwrót taboru, przebijając się przez pierścienie wroga. Za swoją żołnierską postawę jako jeden z pierwszych otrzymał „Krzyż Walecznych”. W garnizonie lwowskim prowadził zespół muzyczny, orkiestra wojskowa pod jego kierunkiem była bardzo popularna, uświetniając wiele uroczystości na terenie Lwowa, zawodów sportowych, wyścigów konnych, myśliwskich. Po zakończeniu II wojny światowej zamieszkał w Wałbrzychu, gdzie zmarł 24 września 1956 r. Bardzo wzruszającym momentem było odegranie po raz pierwszy na cmentarzu parafialnym przy grobie Jana Dłutka na trąbce jego kompozycji napisanej w 1927 r. – „Modlitwy Ułana Jazłowieckiego”, której zgromadzeni wysłuchali na baczność. Jej wykonawcami byli ponownie trębacze wałbrzyskiej szkoły muzycznej: M. Sapalski, P. Kowalik, T. Zaganiacz. Oni też wykonali na koniec zadedykowaną wszystkim poległym żołnierzom w walce za Ojczyznę – odpoczywającym na wałbrzyskiej ziemi „Śpij, kolego, w ciemnym grobie”. Uroczystość zakończyło złożenie kwiatów i zapalenie zniczy.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jak przebaczyć innym i zmienić siebie

Piotr Chmieliński
Niedziela Ogólnopolska 10/2008, str. 10-13

Nigdy ci tego nie wybaczę! - krzyczy kobieta do mężczyzny, który ją bardzo skrzywdził. Tak bardzo, że wyrządzone zło wydaje się nie do wybaczenia. A jednak wszyscy jesteśmy wezwani do wybaczania. Jak to robić?

Bożena Sztajner

Krzywda jest na stałe wpisana w naszą ludzką egzystencję. Oczekiwanie, że w naszych relacjach z innymi nigdy nie będziemy krzywdzeni - to naiwność. Człowiek, zraniony przez grzech pierworodny, skłonny jest do zła i krzywdzenia innych. Oczywiście, sam jest także krzywdzony. Dlatego każdy z nas, prędzej czy później, będzie się musiał zmierzyć z doświadczeniem krzywdy, koniecznością jej przebaczenia i pojednania się z krzywdzicielem.

Przebaczenie uprzedza pojednanie

Przebaczenie to trudny proces. Przebaczając, musimy bowiem coś stracić: to, co krzywdziciel jest nam dłużny. Wyrządzając nam krzywdę, zaciągnął wobec nas dług. A jako dłużnik ma w stosunku do nas pewne zobowiązania, a my mamy nad nim pewną przewagę. Strata długu oznacza automatycznie stratę tej przewagi. A jednak warto zrezygnować z tego długu i przebaczyć. Bo brak przebaczenia jest bardzo destrukcyjny. - Po pierwsze, dopóki nie dojdzie do przebaczenia i pojednania, historia będzie się powtarzać, a człowiek nie uwolni się od bólu, strachu i zamieszania. Brak przebaczenia rodzi zgorzknienie, które z kolei prowadzi do choroby, czasem bardzo poważnej - tłumaczyła na jednej z sesji poświęconej relacjom dr Wiesława Stefan, terapeutka.
Jednak przebaczenie to nie to samo, co pojednanie. „Przebaczenie uprzedza pojednanie, stanowi także konieczny warunek prawdziwej jedności i zgody między ludźmi. Pojednanie może być budowane tylko na wzajemnej wymianie przebaczenia - ofiarowanie przebaczenia powinno być wówczas złączone z jego przyjęciem” - pisze o. Józef Augustyn, jezuita, w książce „Ból krzywdy, radość przebaczenia”.
Przebaczenie to nasz wewnętrzny akt, do którego nie potrzebujemy drugiej strony. Po prostu decydujemy się na odpuszczenie naszemu winowajcy wszystkich jego przewinień wobec nas. Co on z tym zrobi - jego sprawa. To już nie zależy od nas. My przebaczamy. Dlatego twierdzenie, że przebaczenie ma sens tylko wtedy, gdy druga strona uzna swoją odpowiedzialność za popełnione zło, jest niesłuszne. Przebaczenie zawsze ma sens, niezależnie od postawy drugiej strony.
Natomiast żeby doszło do pojednania, potrzebne jest także zaangażowanie drugiej strony. Bez tego trudno mówić o pojednaniu.

Konieczne dotknięcie ran

Przebaczenie krzywdzicielowi to proces. Składa się on z kilku etapów, z których każdy jest ważny i nie można go ominąć. Pójście na skróty grozi tutaj tym, że cały proces nie powiedzie się. Po pierwsze - trzeba sobie uświadomić krzywdę. Dostrzec ją i jasno ją nazwać. Co dokładnie spowodowało krzywdę, jakie słowa, gesty, zachowania? Co wtedy czułem? To ważne, bo często najgłębsze rany spychamy do nieświadomości. Żyjemy tak, jakby ich nie było i nic się nie stało. I wówczas możemy nawet nie pamiętać o doznanej krzywdzie. W procesie przebaczenia konieczne jest dotknięcie tych ran, chociażby były najbardziej bolesne. Przebaczyć to nie znaczy zapomnieć o doznanej krzywdzie! To raczej zagoić ranę, o której możemy cały czas pamiętać, że istniała, ale której wspomnienie nie promieniuje już bólem i nie jest ogniskiem zapalnym.
Po drugie - trzeba swoje poczucie krzywdy przed kimś wypowiedzieć. Najlepiej, żeby to był ktoś zaufany i przygotowany do przyjęcia tych treści: psycholog, kierownik duchowy, przyjaciel. Wiesława Stefan, terapeuta rodzinny z Wrocławia, radzi też np., aby pisać listy do krzywdzicieli. Nie chodzi w nich o ocenianie czy osądzanie nikogo, ale o nazwanie krzywdy, określenie, kiedy ona miała miejsce i jakie skutki tego zranienia nosimy do dziś. Przykład takiego listu, adresowanego w tym przypadku do matki: „Nie tuliłaś mnie, mamo, nie brałaś na kolana, nie całowałaś. A ja dzisiaj czuję się niegodna miłości”. To pisze córka. A syn: „Nie przytulałaś mnie, mamo, nie dałaś mi czułości, miłości, ciepła. A ja dzisiaj przytulam się do każdej kobiety i z żadną nie potrafię się związać”.
„Pisanie takiego listu - tłumaczy Wiesława Stefan w książce «Uzdrawianie relacji» - to jest «czyszczenie rany», wtedy spotykamy się z bólem. Ale dobrze jest czuć ten ból, bo kiedy pozwalam na to, by go poczuć, zaczynam zdrowieć. Muszę nazwać krzywdę, powiedzieć, jakie były jej skutki, i dodać, że piszę to wszystko po to, aby ci przebaczyć i się z tobą pojednać. Ważne, by w liście do rodziców jako krzywdzicieli napisać również o dobrych rzeczach, które mama i tata zrobili dla nas”.

Każdy medal ma dwie strony

Trzecim etapem przebaczenia jest nowe spojrzenie na całą sytuację i zobaczenie drugiej strony medalu. Bo każdy medal ma dwie strony, a kij - dwa końce.
Chodzi o dostrzeżenie w sytuacji krzywdy również własnej odpowiedzialności. Oczywiście, nie dotyczy to zranień, gdzie byliśmy ofiarami ewidentnego zła.
Warto zobaczyć daną sytuację możliwie ze wszystkich stron. I spróbować zrozumieć drugą stronę. Dlaczego on tak się zachowywał? Dlaczego np. pił i bił? Albo uciekł z domu, zostawiając rodzinę bez środków do życia? Wtedy może się okazać, że reagował tak, jak umiał. Bił, bo sam był bity przez własnego ojca, a uciekł, bo nie miał już siły dłużej dźwigać odpowiedzialności. To wszystko, oczywiście, nikogo nie usprawiedliwia. Ale łatwiej się pojednać, kiedy spróbujemy wejść w położenie drugiej strony. Jednak dopiero na tym etapie!
Czwarty etap jest kluczowy. Trzeba sobie tu zadać pytanie: Czy naprawdę chcemy przebaczyć? Bo może być tak, że po prostu nie chcemy, i wtedy rozpoczynanie na siłę procesu przebaczenia nie ma sensu. Ale może być też inna sytuacja. Naprawdę chcemy przebaczyć, ale… nie możemy. Przechodzimy cały proces, etap po etapie, i nic. To bardzo cenne doświadczenie tego, że przebaczenie jest łaską od Boga. Łaską, o którą trzeba się modlić. Oczywiście, tej łaski Bóg nikomu nie odmawia. Ale nie każdy jest otwarty na jej przyjęcie. I jeżeli ktoś mówi, że nie potrafi przebaczyć, to w rzeczywistości oznacza to, iż nie może otworzyć się na łaskę przebaczenia. Decydująca jest jednak wola przebaczenia i prośba do Boga o łaskę, aby było to możliwe. Wtedy można mieć nadzieję, że prędzej czy później przebaczenie nastąpi.

Przebaczyć sobie i... Bogu

Do przebaczenia jesteśmy wezwani wszyscy. Ale chodzi nie tylko o przebaczenie innym. Aby było ono pełne, trzeba przebaczyć jeszcze sobie i… Bogu. Konieczność przebaczenia sobie, a szczególnie Bogu, może nas zdziwić.
Zacznijmy od przebaczenia sobie. Dlaczego to jest takie ważne i co właściwie mamy sobie wybaczyć? Trudno jest przebaczyć innym, jeżeli nie przebaczyło się sobie. Dlatego warto zobaczyć, o co mamy do siebie pretensje, dlaczego ciągle jesteśmy z siebie niezadowoleni. Może poprzeczkę ideałów powiesiliśmy sobie tak wysoko, że w żaden sposób nie jesteśmy w stanie jej przeskoczyć, co rodzi ciągłą frustrację? Może mieliśmy wielkie ambicje, z których nic nie wyszło? Chcieliśmy mieć domek z ogródkiem i gromadkę dzieci, tymczasem mamy ciasne mieszkanie w bloku i jedno dziecko, któremu w dodatku nie jesteśmy w stanie zapewnić porządnego wykształcenia... Albo chcieliśmy po prostu wychować dzieci w pełnej rodzinie, a tymczasem po rozwodzie wychowujemy je bez ojca. Lub też marzyliśmy o podróżach po świecie, a w wyniku wypadku jesteśmy przykuci do wózka i trudno nam nawet wyjść do sklepu. A może w taki czy inny sposób skrzywdziliśmy innych? Teraz za to wszystko trzeba sobie przebaczyć. W podobnym procesie, jak to było opisane w przypadku przebaczenia innym.
Ważne jest też pojednanie z Bogiem. Bóg nas przecież niczym nie skrzywdził. Wręcz przeciwnie. Jest On samą miłością, stworzył nas z miłości, zbawił nas z miłości i pragnie wyłącznie naszego dobra. A jednak często mamy do Niego różne pretensje, żal, złość, gniew, a nawet nienawiść. Warto to wszystko dokładnie przeanalizować, nazwać i wypowiedzieć. Może gniewamy się na Boga za nieudane życie, ciężką chorobę, surowych rodziców, złego męża, niewdzięczne dzieci albo... za brak możliwości posiadania dzieci czy zawarcia małżeństwa. To wszystko właśnie trzeba wypowiedzieć Bogu na modlitwie oraz prosić o łaskę zrozumienia i pojednania z Nim. I także warto napisać list do Niego. „Dobrze jest napisać Panu Bogu o naszej złości do Niego, nawet jeśli wydaje nam się, że dzisiaj jest inaczej. Pewnie nieraz wykrzykiwaliśmy Bogu: «Gdzie jesteś, dlaczego pozwalasz na tyle zła? Czy Ty w ogóle jesteś? Czy ja dla Ciebie w ogóle istnieję?». Pan Bóg wszystko przyjmie, i tę złość też, kiedy Mu o niej powiemy. Uwolni nas od niej” - pisze Wiesława Stefan.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jan Paweł II wyciągał ostre konsekwencje wobec sprawców przestępstw seksualnych

2019-03-26 17:11

md / Kraków (KAI)

Papież nigdy nie akceptował pedofilii i zawsze wyciągał ostre konsekwencje wobec sprawców – powiedział kard. Stanisław Dziwisz proszony przez dziennikarzy o skomentowanie wydanego w ubiegłym tygodniu oświadczenia „Jan Paweł II wobec wykorzystywania seksualnego w Kościele”. Jak podkreślał, dzięki konsekwencji polskiego papieża „nie było tak, jak jest dzisiaj”.

Graziako

Kard. Stanisław Dziwisz brał udział w prezentacji 1 tomu „Dzieł literackich i teatralnych” Karola Wojtyły, która odbyła się dziś w Domu Arcybiskupów Krakowskich.

Po spotkaniu dziennikarze pytali go m.in. o sprawę Maciela Degollado. Jan Paweł II był pomawiany o to, że ukrywał jego przestępczą działalność. Były sekretarz papieża powiedział, że Ojciec Święty podjął decyzję o rozpoczęciu dochodzenia w sprawie oskarżeń natychmiast, gdy się o nich dowiedział, czyli w grudniu 2004 r.

Odniósł się również do głosów na temat „dewojtylizacji” Kościoła, nazywając je „legendami”. Według niego, jest wręcz przeciwnie. „Kościół i świat na nowo odkrywa Jana Pawła II. Kiedy się pojawiają nowe problemy, ludzie uciekają się do jego pism i twórczości. Jego nauczanie jest ponadczasowe. Było ważne kiedyś, jest ważne także na dziś i na jutro” – dodał.

Dziennikarze pytali hierarchę również o spotkanie z autorem kontrowersyjnej książki „Sodoma”, które Frédéric Martel opisał na jej kartach. Kardynał stanowczo podkreślił, że nie doszło do żadnego wywiadu. „Wszedł przypadkowo, bo drzwi akurat były otwarte. Nie było żadnej rozmowy. Nie było żadnego wywiadu. Zostawił mi tylko jakąś swoją książkę” – wyjaśnił.

W ubiegłym tygodniu kard. Dziwisz wydał oświadczenie, w którym podkreślał, że Jan Paweł II nie tolerował przestępstw pedofilii w Kościele i wydał im walkę. Pisał, że pojawiające się opinie, jakoby Jan Paweł II był „opieszały w kierowaniu odpowiedzią Kościoła na wykorzystywanie seksualne małoletnich przez niektórych duchownych” są „krzywdzące” i przeczą im historyczne fakty.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem