Reklama

Arche Hotel

Nasza Rozmowa

Przyszedł do więźniów

2018-12-18 11:05


Edycja kielecka 51/2018, str. III

TD
Zakład Karny w Pińczowie

O Adwencie i Bożym Narodzeniu przeżywanym w Zakładzie Karnym w Pińczowie, z kapelanem ks. kan. Janem Staworzyńskim, proboszczem parafii św. Jana Ap. i Ewangelisty w Pińczowie oraz dziekanem pińczowskim, rozmawia Agnieszka Dziarmaga

Agnieszka Dziarmaga: – Jezus przychodzi do wszystkich, a szczególnie do tych, którzy się „źle mają”, którzy potrzebują lekarza bardziej niż zdrowi, jak sam mówi do nas na kartach Ewangelii. Przychodzi więc także do więźniów…

Ks. Jan Staworzyński: – Boże Narodzenie to czas zupełnie wyjątkowy w tym miejscu, do którego także więźniowie przygotowywali się przez rekolekcje adwentowe. W Zakładzie Karnym w Pińczowie przebywa ok. 700 osadzonych – to liczna grupa, więc z różnych względów, przede wszystkim przepisów i braku miejsca, nie jest możliwa wspólna wigilia. Przechodzę więc od celi do celi i z każdym łamię się opłatkiem, składamy sobie życzenia, czasami jeszcze wtedy proszą o chwilę indywidualnej rozmowy.

– Bywa, że ktoś odmawia…?

– Raczej sporadycznie, ale zdarza się, szczególnie gdy jest kwestia innego wyznania. Mieliśmy żyda, muzułmanów czy świadków Jehowy.

– Czy w więzieniu choć trochę można poczuć atmosferę świąt?

– Bardzo odświętnie wygląda kaplica więzienna pw. Matki Bożej Królowej Polski, w której znajduje się Najświętszy Sakrament, jest piękny ołtarz, a np. stacje Drogi Krzyżowej więźniowie wykonali sami. Jednorazowo mieści ona ok. 50 osób. W same święta zdobi ją choinka i piękna szopka krakowska, wykonana przez osadzonych. W kaplicy w Boże Narodzenie odbywa się koncert w wykonaniu naszego chóru parafialnego Joannis Cantores, który cieszy się dużym zainteresowaniem. Warto dodać, że jest także organizowany opłatek z funkcjonariuszami. Atmosfera staje się naprawdę wyjątkowa, świąteczna, tym bardziej, że ok. 50 procent osadzonych odbyło rekolekcje adwentowe i dzięki temu świadomość przeżywanych świąt jest dobrze ukierunkowana.

– Właśnie, rekolekcje. Czy więźniowie chętnie z nich korzystają, jak logistycznie trzeba ten czas organizować?


– Od pierwszej niedzieli Adwentu więźniowie osadzeni z Zakładzie Karnym w Pińczowie odbywają rekolekcje adwentowe połączone z sakramentem pokuty i pojednania. Nauki rekolekcyjne trwają kilka dni, w zależności od zgłoszeń chętnych i rozwiązań logistycznych na terenie więzienia, gdzie przepisy zabraniają grupowania określonej liczby osób. Poza tym więźniowie wychodzą do pracy w grupie 150 osób, czyli należy te wszystkie czynniki uwzględnić.
Zazwyczaj są to cztery nauki rekolekcyjne, uzupełniane wątkami resocjalizacyjnymi, oczywiście na kanwie Ewangelii. Poprzedza je Msza św. W tym roku rekolekcje rozpoczęliśmy od tematu pokuty i nawrócenia. Muszę przyznać, że więźniowie chętnie z tej propozycji duszpasterskiej korzystają, słuchają, bywa, że czasami podziękują.
Na czas spowiedzi w okresie rekolekcji adwentowych zapraszam czterech – pięciu księży, spowiadamy na oddziałach. Spowiedź jest zawsze także przed każdą Mszą św. i nie zdarza się, aby nikt nie korzystał. Bywają spowiedzi z całego życia, poruszane są trudne sprawy…

– Musi być ksiądz po trosze terapeutą, psychologiem…

– Jestem ponad 40 lat księdzem, 11 lat kapelanem więźniów i muszę przyznać, że w takim miejscu kapelan jest konieczny, tutaj w pewnym sensie leczymy ich dusze. Potrzebują bliskości, rozmowy, kontaktu. Bardzo czekają na każde spotkanie. Uczę ich lektury Pisma Świętego, dostają ode mnie różańce, medaliki, obrazki. W tym roku cztery osoby przystąpiły do Pierwszej Komunii Świętej, kogoś też ochrzciłem. Mam grupę ministrantów rekrutującą się z osadzonych, którzy starannie czytają słowo Boże, włączają się w liturgię, w oprawę muzyczną. Wielu, bardzo wielu z nich było daleko od Boga, nikt nie pomógł im Go poznać.

– Czy uczestniczy Ksiądz w jakichś specjalnych zajęciach terapeutycznych?

– Prowadzimy m.in. kurs Alfa. To 10 spotkań z 10-osobową grupą specjalistów, dla ok. 25 więźniów. Realizujemy różne tematy, m.in. religijne. Spotkania odbywają się w każdą sobotę po Mszy św., trwają ok. 4 godzin. To dyskusja połączona z terapią. Są także spotkania w rodzaju mityngów dla anonimowych alkoholików z przeznaczeniem dla osób, które doświadczyły nałogu. Oczywiście w więzieniu nie może być alkoholu, ale efekty nałogu pozostają i potrzebne są takie warsztaty terapeutyczne. Dodam jeszcze, że dla więźniów organizowane są nabożeństwa majowe, czerwcowe, październikowe, a wielkim dla nich przeżyciem jest wielkopiątkowa Droga Krzyżowa ulicami Pińczowa – mogą w niej uczestniczyć, niosą krzyż. Ostatnio w 2017 r. uczestniczyło w tym nabożeństwie ok. półtora tysiąca ludzi.

– Jak Ksiądz Kapelan, z wieloletnim doświadczeniem, mógłby określić główne przyczyny wejścia w konflikt z prawem?

– Myślę, że przede wszystkim rozbite rodziny, brak w nich miłości, dobrych relacji, serca. Pokaleczeni przez innych, nie umieją kochać, bo nie doświadczyli autentycznej miłości, co niestety dotyczy także tych pozostających w małżeństwie. Ten brak miłości, jej wielką potrzebę widać szczególnie mocno w okresie świątecznym. Bóg się rodzi dla wszystkich, także i dla nich, okazuje im swoją nieograniczoną niczym miłość. Więzienie staje się Betlejem, prawdziwym Betlejem.

Tagi:
Boże Narodzenie więzienie

Boże Narodzenie za kratami

2018-12-18 11:05

Ks. Mieczysław Puzewicz
Edycja lubelska 51/2018, str. VI

Co dziś będziecie robić? – zapytał oddziałowy. – Nagrywać „Kota w butach” – odpowiedzieli z powagą osadzeni. Tak też zrobili; nagrali „Kota w butach”, „Kopciuszka”, „Złotą kaczkę”, a nawet „Bajkę o psotnym Felku”, którą napisał jeden ze skazanych. Postaciom z bajek głosów użyczyli więźniowie z Zakładu Karnego w Lublinie. Wydane na płytach przekazali tuż przed Wigilią jako świąteczne upominki dla swoich dzieci

Karolina Wychowaniak
Przygotowywanie prezentów świątecznych

Na Lubelszczyźnie jest osiem zakładów karnych i aresztów śledczych: w Lublinie, Białej Podlaskiej, Hrubieszowie, Włodawie, Chełmie, Krasnymstawie, Zamościu i Opolu Lubelskim. Przebywa w nich w sumie ponad 4 tys. skazanych, najwięcej – prawie tysiąc – w Lublinie, najmniej w Krasnymstawie, nieco ponad 250. Do niedawna więzienie w Opolu było najbardziej nowoczesnym w Europie; o jego specyfice decyduje to, że przeznaczone jest dla młodocianych mężczyzn oraz tych, którzy odbywają karę po raz pierwszy. Dlatego na jego terenie znajduje się szkoła, można tu zdobyć m.in. zawód krawca czy specjalisty od robót wykończeniowych w budownictwie, a także zdać maturę; do dyspozycji skazanych jest sala gimnastyczna i boisko do siatkówki. Kobiety w naszym regionie odbywają karę tylko w Lublinie.

Dwa światy

Najtrudniej jest przeżyć pierwsze Święta za kratami. Za murem więzienia rozpoczyna się nowy świat. Ta zmiana jest trudna do wyobrażenia dla kogoś, kto nigdy nie trafił do więzienia. Dotyczy niemal każdego wymiaru życia. Żyjąc na wolności, mimowolnie wrastamy w otoczenie, codziennie oglądamy te same drzewa, kwiaty, mamy swoje ulubione krajobrazy, zza okien witają nas znajome kontury domów. Mamy rodzinne więzi, naturalnie toczą się rozmowy, snujemy wspólne plany, marzymy, kłócimy się. W pracy podejmujemy znane sobie dobrze zajęcia, po pracy mamy do wyboru spacer lub kino. Zastanawiamy się, czy jutro na obiad ugotować zupę pomidorową, czy może ogórkową. Wieczorami surfujemy w Internecie i rozśmieszają nas zabawne memy czy filmiki.

A jak wygląda życie zza krat? Przede wszystkim zmniejsza się do minimum pole decyzji, od skazanego prawie nic nie zależy. Nie wybiera sobie pokoju do zamieszkania, ale zostaje przydzielony do celi. W celi zastaje innych współwięźniów, którzy będą od tej pory jego najbliższymi, z nimi będzie codziennie musiał rozmawiać, patrzeć na ich twarze, kłócić się i żartować. Widok z okna więziennej celi będzie codziennie taki sam i ten sam, bez względu, czy się go lubi, czy nie. W środku nie będzie ulubionych książek, laptopa i smartfonu, „mojego” fotelu czy krzesła. Przestrzeń, w jakiej można się poruszać, zmniejsza się wielokrotnie; nie ma już schematu przedpokój, kuchnia, pokój, sypialnia. Wszystkie ich funkcje spełnia cela. Za kratami panuje inna strefa dźwięków i zapachów, które znowu trzeba polubić, bo nie ma innego wyboru. Plan dnia jest zorganizowany co do godziny, wiadomo, kiedy trzeba wstać, kiedy jest apel, śniadanie, pół godziny spaceru.

Wigilia bez klusek z makiem

Przychodzą Święta, nie będzie Wigilii z rodziną, choinki, prezentów i kolędowania. Będą to kolejne zwykłe dni, urozmaicone trochę przez dodatkowe śledzie. Trudniej jest ze świątecznymi paczkami; kiedyś rodzina mogła wysłać jakieś smakołyki przypominające potrawy wigilijne. Teraz, ze względu na zagrożenie przemytem narkotyków, można jedynie zamówić skazanemu przez Internet żywność z przywięziennej kantyny, w której nie ma klusek z makiem ani kutii. Pozostają więc konserwy z długim terminem spożycia, twarde ciastka i paluszki. Wyjątkowo dotkliwą karą za wykroczenia na terenie więzienia jest pozbawienie możliwości przedświątecznych zakupów. Dobrze, że zgodnie z tradycją w czasie Świąt w celi jest jeden stół, na który skazani kładą to, co każdy posiada.

Jeżeli dni świąteczne pokrywają się z rutynowymi dniami widzeń, jest szansa na spotkanie z rodziną. Widzenie, dopuszczalne raz lub dwa na miesiąc, trwa zwykle godzinę, mogą w nim wziąć udział dwie osoby z zewnątrz, wcześniej umieszczone na liście odwiedzających (zaakceptowane przez służbę więzienną). W jego trakcie można rozmawiać, pisać, nie wolno niczego przekazywać, ewentualnie dozwolony jest zakup kawy lub herbaty. Zwykle osadzeni kierowani są do jednostek w pobliżu ostatniego miejsca zamieszkania, aby ułatwiać widzenia, ale i tak więzi rodzinne wystawione są na trudną próbę. Znika możliwość codziennego kontaktu, wspólnych posiłków i rozmów. Poza widzeniami relacje sprowadzają się do listów, rozmów przez telefon, ewentualnie po jakimś czasie krótkich wizyt na przepustkach. Niekiedy więźniowie, zwłaszcza młodsi, pozbawieni dostępu do Internetu dopiero za kratami piszą pierwszy list w życiu, najczęściej do rodziny i właśnie na Święta. Zwykle wtedy uświadamiają sobie wartość życia rodzinnego. Za kratami rodziną w jakimś sensie stają się współwięźniowie, wychowawcy, psychologowie, rzadziej strażnicy.

W dobrej sytuacji są ci, którzy otrzymali od kogoś z wolności „papugi”, czyli karty telefoniczne umożliwiające dzwonienie z więziennych aparatów. W Wigilię i następne dni ustawiają się do nich długie kolejki, choć tłum chętnych na korytarzu nie nastraja do zbyt wylewnych rozmów. Dobrze, że w tym czasie godziny dzwonienia są zasadniczo nielimitowane.

Bo byłem w więzieniu

Przed Świętami może wydarzyć się jednak coś bardzo ważnego – dodatkowe i specjalne spotkanie z najbliższymi, zwłaszcza jeśli po drugiej stronie zostały dzieci. Tak od ponad dziesięciu lat dzieje się w zakładach w Chełmie, Opolu i Lublinie. Młodzież z Centrum Wolontariatu w Lublinie, skupiona w programie „Eleutheria”, realizuje w tych jednostkach różne programy resocjalizacyjne. Trzy z nich nakierowane są na utrzymanie, ożywienie i pogłębienie więzi pomiędzy skazanymi ojcami i ich dziećmi. Projekt „Wiatr w żagle” pomaga zrozumieć przyczyny zerwania relacji rodzicielskich i podpowiada, jak je na nowo nawiązywać pomimo izolacji. Dwa inne projekty umożliwiają skazanym spotkanie ze swoimi pociechami, raz przy okazji Dnia Dziecka, drugi przed Bożym Narodzeniem. Służba więzienna wyznacza dodatkowe dni na takie wydarzenia, przybywają na nie dzieci więźniów z matkami, czasem babciami. Dużo wcześniej skazani uczestniczą w warsztatach, sami przygotowują upominki, np. zwierzaki z baloników, uczą się malowania twarzy dzieciom, a przede wszystkim poznają sztukę rozmowy z dziećmi, szczególnie tymi, które po raz pierwszy odwiedzają tatę w więzieniu. Najczęściej takie rozmowy kończą się łzami z obu stron i przytuleniami. Skazani przekazują także prezenty; do elegancko wydanych na płycie bajek mogą dołączyć dary zebrane przez wolontariuszy, słodycze i pluszowe zabawki. Prawie co roku udaje się też przygotować i wystawiać w więziennych świetlicach jasełka, aktorami są sami więźniowie, niekiedy piszą też teksty do przedstawień.

Boże Narodzenie to święto spotkania Boga z ludźmi i pomiędzy ludźmi. Chrystus chce spotkać ludzi najbardziej ubogich i odrzuconych. Poprzez nas przychodzi również do sióstr i braci odbywających wyroki. Za więziennymi kratami także jest miejsce dla Jego Narodzenia.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Koncert kolęd 2019 300x300 nowy termin

TVP1 wyemituje film „Helenka” o polskiej wolontariuszce, zamordowanej w Boliwii

2019-01-22 19:47

TVP, aw / Warszawa (KAI)

25 stycznia o godz. 22.35 telewizyjna Jedynka zaprasza na premierę filmu dokumentalnego pt. „Helenka”. Bohaterką obrazu jest zamordowana 24 stycznia 2017 r. Helena Kmieć, 26-letnia świecka misjonarka, która pojechała do Cochabamby w Boliwii opiekować się dziećmi w Ochronce prowadzonej przez siostry Służebniczki.

Fundacja Heleny Kmieć

Film “Helenka” opowiada historię dziewczyny, która inspirowała i zapalała każdego, kogo spotkała. Trudno było za nią nadążyć. Dopiero po śmierci okazało się, jak wielu osobom pomagała, a ogrom jej zaangażowania zaskoczył nawet rodzinę i najbliższych. Jej niezwykle intensywne życie, pełne planów, choć zostało brutalnie zakończone, nadal przynosi owoce dobra. Jest wzorem życia pełnego pasji i radości. Jej postać fascynuje coraz większą rzeszę młodych ludzi. Wspólnoty katolickie, a nawet drużyny harcerskie, biorą ją sobie za patronkę.

Prezydent Polski Andrzej Duda odznaczył Helenę Kmieć pośmiertnie Złotym Krzyżem Zasługi. Na pogrzebie misjonarki byli przedstawiciele rządu, a Mszy świętej pogrzebowej przewodniczył kard. Stanisław Dziwisz. Uroczystość pogrzebowa miała charakter państwowy.

Film dokumentalny realizowany był w Polsce i Boliwii. Ekipa Telewizji Polskiej spotkała się

z rodzicami, siostrą, chłopakiem, duszpasterzem, a także znajomymi Heleny.

Zdjęcia do filmu nagrywane były m.in. w Libiążu, rodzinnej miejscowości Heleny Kmieć, w Gliwicach, gdzie studiowała, mieszkała i pracowała oraz w Cochabambie w Boliwii, gdzie zginęła. Dzięki unikatowym materiałom wykorzystanym w filmie, widz może ‘towarzyszyć’ Helence od jej dzieciństwa aż po misje w Zambii i Boliwii.

Scenariusz i reżyseria: Julita Wołoszyńska-Matysek

Film dokumentalny „Helenka” 25 stycznia o godz. 22.35 w TVP1

CZYTAJ DALEJ

Reklama

"40. Rocznica Pierwszej Pielgrzymki Jana Pawła II do Polski" - konkurs edukacyjny

2019-01-22 20:35

aa, aw / Warszawa (KAI)

Konkurs edukacyjny Muzeum Jana Pawła II i Prymasa Wyszyńskiego "40. Rocznica Pierwszej Pielgrzymki Jana Pawła II do Polski – Czy pamiętasz? Czy wiesz?" - ogłasza Muzeum Jana Pawła II i Prymasa Wyszyńskiego.

Biały Kruk/Adam Bujak, Arturo Mari

Konkurs jest projektem edukacyjnym, skierowanym do uczniów ze szkół gimnazjalnych i dwóch ostatnich klas szkoły podstawowej oraz do uczniów szkół średnich. Głównym celem Konkursu jest odkrywanie, przypomnienie i upamiętnienie przełomowego wydarzenia w najnowszej historii Polski, jakim była Pierwsza Pielgrzymka Jana Pawła II do Ojczyzny. Prace zgłaszane na Konkurs mają prezentować relacje ze wspomnień o Pierwszej Pielgrzymce, zachowanych w rodzinach i środowiskach lokalnych w formie nagrań audio, video lub relacji pisemnych.

Celami Konkursu są: uświadomienie młodzieży przełomowego znaczenia Pierwszej Pielgrzymki Jana Pawła II do Polski, tworzenia relacji z ważnych wydarzeń historycznych, wzmacnianie relacji ze środowiskami lokalnymi, wagi i znaczenia dokumentów, pamiątek i wspomnień oraz promowanie odmiennych od tradycyjnych form edukacji historycznej.

Więcej: http://muzeumjp2.pl/artykuly/aktualnosci/41-konkurs-edukacyjny

Do Konkursu można zgłaszać wyłącznie prace dotychczas niepublikowane i nie zgłoszone do innych konkursów. Konkurs realizowany przez Muzeum Jana Pawła II i Prymasa Wyszyńskiego w ramach Programu Wieloletniego NIEPODLEGŁA na lata 2017-2022

Ogłoszenie wyników Konkursu nastąpi do dnia 7 czerwca 2019 roku, poprzez opublikowanie werdyktu Jury na stronie internetowej Muzeum.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Akcja dom

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem