Książka to propozycja wydawnicza, w której głosu udzielono Ozdrowieńcom – znanym osobom z życia publicznego, artystom, specjalistom, księżom. Bez względu na profesję i status społeczny łączy ich jedno: pokonali chorobę, która w ostatnim czasie wstrząsnęła całym światem. Ich świadectwa mogą stać się początkiem szerszego dyskursu społecznego wokół zjawiska pandemii, a w szczególności statusu Ozdrowieńców i jakości ich życia po przejściu choroby.

Pomyślałby Pan jeszcze półtora roku temu, że stworzy książkę o …Ozdrowieńcach?

Ksawery Krynicki: To nie ja tworzę książkę o Ozdrowieńcach, to właściwie Ozdrowieńcy, bohaterowie tej książki sami ją tworzą. Ja jedynie pomagam im uporządkować myśli, pełnię co najwyżej rolę moderatora. Tyle i aż tyle.

A kim tak właściwie są Ozdrowieńcy z Pańskiej książki?

Przede wszystkim ludźmi z krwi i kości. Większość z nich jest powszechnie znana, choć nie wszyscy mają status osoby publicznej. Są wśród nich profesorowie, dziennikarze, ludzie mediów, świata kultury, ale także ci, którzy stoją teraz na pierwszej linii covidowego frontu, jak na przykład ratownik medyczny czy psycholożka. Łączy ich wspólne doświadczenie choroby, są świadectwem czasów w jakich żyjemy.

Nie obawiał się Pan stworzyć dzieła, które część osób może drażnić? W naszym kraju nie brakuje tzw. „koronasceptyków”. Dla kogo najbardziej jest ta książka?

Wspomnieni przez pana koronasceptycy czerpią swoją wiedzę głównie z internetu, więc raczej nie sięgną po tę książkę, a szkoda, bo gdyby częściej czytali książki pewnie ich sceptycyzm znacznie by zmalał. Nie nazywałbym też tej książki „dziełem”, to raczej zbiór świadectw ludzi, którzy przeszli przez covid, i postanowili podzielić się z innymi swoim doświadczeniem. Postrzegam tę książkę w kategoriach literatury „ku pokrzepieniu”. Taki jest jej główny cel, mamy poczuć się lepiej wiedząc, że nasz stres, nasze lęki związane z przyszłością możemy z kimś współdzielić.

„My, Ozdrowieńcy” to historie wielu ludzi, z przeróżnych obszarów społecznych. Jest znany dziennikarz muzyczny Hirek Wrona, jest psycholog, jest profesor, jest nauczyciel czy modelka. Skąd ta różnorodność?

Wirus nie jest elitarny, jest egalitarny, stąd zależało nam na tym, aby bohaterowie książki pochodzili z różnych środowisk, aby reprezentowali różne profesje, różne grupy społeczne, po to właśnie aby zaprezentować obiektywny obraz pandemii, związanych z nim odczuć, lęków, przemyśleń. Ograniczenie się do do jednej grupy zawodowej, na przykład medyków dałoby, moim zdaniem bardzo niepełny, i chyba mocno zniekształcony obraz. Ta różnorodność jest więc celowym zabiegiem, dowodzi również tego, że przed covidem nie sposób się ukryć, że ta podstępna choroba dopadnie każdego, bogatego czy biednego, młodego czy starego, profesora i robotnika. Choroba czyni nas równymi, dla jednych brzmi to może degradująco, dla innych może jednak stanowić pocieszenie.

Co najbardziej urzekło Pana w historiach swoich rozmówców? Jaki wydźwięk z nich wybrzmiewa?

Trudno mi powiedzieć aby jakakolwiek historia mnie „urzekła”, bo pandemia – jak to mówi młodzież – nie jest sexy. To przeważnie ból i cierpienie, czasem strata kogoś bliskiego. Wszystkie rozmowy  wydają mi się bardzo interesujące, podobnie jak interesujący są sami bohaterowie. Stawiam pomiędzy nimi znak równości. Cieszę się, że udało mi się namówić do rozmowy pana premiera Marcinkiewicza, który, jak wszyscy wiemy, sporo przeszedł ostatnimi laty, czy Piotra Banacha, legendę polskiego rocka, założyciela między innymi zespołu Hey, którego, jako młody człowiek byłem wielkim fanem. Dużą przyjemność sprawiła mi rozmowa z Marianem Lichtmanem, słynnym trubadurem, a także z dwoma młodymi księżmi, którzy bardzo pozytywnie mnie zaskoczyli reprezentując Kościół taki, jakim pragnąłbym go na co dzień widzieć.

A Pan osobiście jest już Ozdrowieńcem?

Tak, oczywiście. Zachorowałem na covid w listopadzie zeszłego roku. Dziś czuję się już w miarę dobrze, acz nadal odczuwam jego skutki. Wierzę jednak, że wkrótce wrócę do pełni sił.

Więcej o książce: Zobacz

swietywojciech.pl